Conditiekamp juli 2009

Vrijdag 10 juli zijn we vertrokken naar Piesendorf voor een conditiekamp in Oostenrijk. Ik was daar met 7 zeer gemotiveerde atleten, welke waren: Jorrit, Martijn, Valentijn, Mathijs, Bart, Helene en Lisette. Het speciale aan deze week is dat we natuurlijk veel activiteiten uitvoeren in een mooi berg landschap.

Na een lange reis kwamen we aan in Piesendorf waar we sliepen in het nieuwe onderkomen van SAR aankomend jaar. De eerste indrukken waren zeer positief. Het is een groot gasthof met veel kamers. Ik als conditietrainer was zeer verheugd bij het zien van de nieuwe fitnessruimte. Door de grote ruimte zijn er veel mogelijkheden om binnen aan de conditie te werken. Daarnaast werd duidelijk dat het hele gasthof nog ingeruimd en schoon gemaakt moest worden.

De eerste dag begonnen we met een krachttraining binnen in het huis. Het regende buiten en ik kon meteen het nieuwe krachthonk inwijden met de atleten. De toon werd meteen gezet. Alle atleten toonden veel inzet en de eerste zweetdruppels waren zichtbaar op de vloer. In de middag was het inmiddels opgeklaard en konden wij de natuur in met de fietsen om de frisse berglucht in ons op te nemen. Ik had bij de trainer van de dames selectie geinformeerd naar een leuk fietsritje. Ik wilde rustig beginnen met een klein toetje in het parcours. Het toetje bleek een eerste test te zijn hoe de atleten bergop presteerde. 1,5km bergop met een gemiddelde steilheid van 10%. De meeste atleten hadden nog nooit zo’n stuk bergop gefietst en dit was nog maar een pukkel in vergelijking met wat er nog komen ging. Na 2 uur op de fiets gezeten te hebben kwamen we thuis. Natuurlijk niet geheel zonder kleerscheuren. Hoe kan het ook anders. Jorrit, Helene, Martijn en Valentijn gingen kop over kop in een rij rijden. Dit hadden ze echter nog nooit gedaan in deze formatie. Zo gebeurde het onvermijdelijke, de banden knalde tegen elkaar en Jorrit klapte op het asfalt. Bikkel dat Jorrit is deerde dit hem niet en ze gingen weer stevig door in het fietsen in een trein. Gefeliciteerd jongens! Ooit komt het goed met jullie. Na het fietsen trok iedereen zich terug op de kamers. Alle kamers hebben een eigen badkamer, wat een luxe! In de avond gingen we bij gasthof Mitterwirt eten. Gasthof Mitterwirt is het nieuwe Schatzbichl van dit seizoen en aan het eind van de week waren we het allemaal eens dat Mitterwirt toch wel beter is dan Schatzbichl.

De tweede dag vertrokken wij naar de atletiekbaan om ons flink in het zweet te werken. Er werd hard gewerkt aan de snelheid en snelkracht. Daarnaast werd er nog een leuk sprongparcours getraind om het coördinatievermogen te testen. Verrassing van de dag was toch wel het sprintwonder Lisette Kuipers. Ze zetten menig jongen te kijk. Goedzo Lisette! En dat na een slechte start. (Lisette was van de balans bal gevallen met een gewicht in haar nek).

’s Middags stond skaten op het programma. De helft van de groep had vrijwel nog nooit geskate, de andere helft leken wel profi’s. Wat te doen, wat te doen? Ik had bedacht dat de Pro’s bergop konden gaan skaten en daarna lekker downhillen op skates. De beginners konden technisch aan de slag in combinatie met een slalomtraining op skates. De beginners hadden de grootste lol inclusief een paar opgelopen blauwe plekken, vooral op het zitvlees. Voor de Pro’s bleek de tonsil niet selectief genoeg. Het ging te langzaam.

De derde dag stond in het teken van een mountainbike tocht. We hadden een Pro uitgenodigd om een training te verzorgen voor de gevorderde in het team. Deze Pro is de wel bekende Alan Luybe. Wat is dat een Bart Brentjens zeg. Met gemak trotseerde de gevorderde groep de 27% bergop. Ikzelf nam de leiding over Mathijs, Bart en Lisette. Het was zeker afzien tot de top. Bijna 90 minuten non-stop bergop fietsen. Eenmaal boven genoot iedereen van een heerlijk Kaiserschmarrn of een spaghetti. Ook hier waren er weer kleerscheuren te ontdekken. In de groep van Alan had Helene een behoorlijke smakker gemaakt. Ook Helene is niet te stoppen en zet door. Na 4 uur gefietst te hebben vertrokken we weer naar huis.

De vierde en vijfde dag gingen we hiken in de bergen. Maar eerst moest Helene nog een steentje laten verwijderen uit haar arm. Het hele team begon aan de loodzware klim naar de Imbachhorn. Van 750 meter hoogte naar een hoogte van 2470 meter. Na een hoop zweten en insecten onderweg kwamen we boven op de volgescheten top van de Imbachhorn. Dit hadden de wilde schapen, paarden en berg krokodillen daar achter gelaten. Na een kampvuur op 2150 meter hoogte sliepen we in een berghut. Iedereen was behoorlijk moe, maar er was toch nog energie om een potje “Mensch Argere Dich Nicht” zu spielen. De strijd barste heftig los, want iedereen wilde winnen, ook al moeste hier en daar de regels wat aangepast worden. En ja hoor De grote Bos Edwin was de winnaar.

Na een goede nachtrust gingen we de volgende dag afdalen naar het dal. Dit ging heel wat sneller dan het stijgen.

“De Glocknerkoning”

De laatste dag was de reusachtige Grossglockner aan de beurt om bedwongen te worden op de fiets. Deze reus gaat van 800 meter hoogte naar 2470 meter hoogte met een gemiddelde steigingspercentage van 10%. Ik zal zeggen dat is niet niks. Het werd een race tegen de klok en niemand wist of hij de top ging halen. Uiteindelijk heb ik hemzelf ook getrotseerd, maar het ging niet van een leien dakje. Poeh, poeh, wat heb ik afgeien. Ik kreeg weer marathon visioenen. Maar eenmaal boven verbaasde ik mij toch wel dat bijna iedereen de top gehaald had. WAT EEN PRESTATIE!!!!!! Maar wie was nou de uiteindelijke winnaar, wie werd er gekroond tot Glocknerkoning:

Het was Martijn van de Linden in een geweldige tijd van 1 uur en 32 minuten. Wel een dik kwartier voor zijn eigen conditietrainer Berry Buis. GOED MAN!!! Echt een wereldprestatie.

Dit was hem weer het weekie.

Geen uitgebreid verslag, want ik moet snel op vakantie.

Trainse iedereen de komende weken en tot snel.

Sportieve groeten aan iedereen,

Conditietrainer Berry